چشمی با رفتن من خیره نموند به در و به آسمونو پنجره

می دونم ، خیلیا گفتن چیزی نیس ماتم نداره ، بذار بره 

 وقتی رفتم کسی اشکش نیومد ، نیمود هیچ جا صدای گریه ای 

 توی این دنیای بد ، هیچکی نداشت از سفر رفتن من ، گلایه ای

هیچ کسی نگاش برام ابری نشد ، زلزله هیچ دلی رو تکون نداد 

 راس راسی ، واسه کسی مهم نبود نه که فک کنی بود و نشون نداد 

  کی می رم کجا می رم ، میام یا نه ، کسی لااقل اینو سوال نکرد 

 انگاری می خوام برم خرید کنم هیچ کسی چیزی نگفت ، حلال نکرد

دم رفتن کسی حرفی نمی زد همه ساکت بودن و بی سر و صدا

یه نگهبان که ما رو نگا می کرد زیر لب گفت ، به سلامتی کجا ؟

اشک و خندم دو تایی کنار هم با یه لحن مهربون جواب دادن

انگاری یه عالمه کوهای سخت از رو شهر شونه ی من ، افتادن 

 این سوال مهربونو بی ریا ، پرسش ساده ی یه غریبه بود

کسی که اسم منم نمی دونست زیر چشماش غمی بود ، داغ و کبود

شعرمو باید یه جور عوض کنم یا بذارمش همینجور بمونه

ته قلبم می خوام این حقیقتو هر کسی دوس داره شعرو ، بخونه

دم رفتن کسی گفت سفر به خیر که واسم غریب و ناشناخته بود

اما اون وقتی رسید که قلب من  همه ی آرزوهاشو باخته بود

بهتره اهالی رویامونو بدون توقعی ، جواب کنیم

نباید حتی رو بهترین کسا توی بدترین جاها ، حساب کنیم...