فقط منم که میشکنم همیشه غمگینه دلم

تا کی تا چه روزی باید روی خوشی رو نبینم

آخه منم دلی دارم احساس و زندگی دارم

چرا ای خدای زندگی قسمتم شده افسردگی

شدم شمع و پروانه توی تاریکی شب هجران

ای وای دلم به حالم سوخت ببین چشمام شده گریان

دلیلی نیست که زندگی کنم خدا خودت بگو چی کار کنم

نایی نمونده تو تنم باید که از اینجا برم

فقط منم که میشکنم اما حرفی نمیزنم ...

چته آسمون دوباره،کم آوردی باز ستاره؟  

اشک نریز اخماتو واکن، به خدا فایده نداره

می گن اشک اگه بریزی، آرومت می کنه اما  

اونی که گذاشته رفته ، کی مارو به یاد میاره؟

   اگه اون یه کم دوست داشت ،بی خداحافظی نمی رفت 

 دعا کن خدا تلافی، سر قلبش در نیاره

   آسمون دیگه تموم کن، گریه رو فقط دعا کن 

که خدای آسمونا، هیچ روزی تنهاش نذاره

توی قلبم دیگه هیچ کس مثل تو پا نمی ذاره

تو که رفتی دل تنگم دیگه همسایه نداره

با تو بودن دیگه رویاست با تو موندن مثل قصه

حتی نیستی تو خیالم، پر زدی مثل پرنده

هر چی که خاطره داشتم از روزای با تو بودن

حتی یک جمله نمونده برای دوباره خوندن

رفتنت مثل یه خوابه مثل یک کابوس غمناک

مثل یک دربه دری که مونده بین برف و کولاک

رفتی اما جاگذاشتی دلی که همسفرت بود

هر کجا که پا می ذاشتی سایه ی پشت سرت بود

دوباره تنهای تنهام مثل روزای گذشته

لحظه های بی تو بودن کمر منو شکسته

کاش می شد تو رو ببینم توی رویای شبونه

کاش می شد برات بخونم با صدای عاشقونه

اما افسوس من اینه که دیگه نیستی کنارم

جز تحمل دقایق دیگه چاره ای ندارم

گفته بودی واسه چشمام از همه دنیا بریدی

تو می گفتی عاشقونه منو به دنیا نمیدی

اما رو چشمای خیسم غم تنهایی نشوندی

زدی آتیش به غرورم منو از ریشه سوزوندی