می خوام برم پا ندارم می خوام نرم جا ندارم
            گریه کنم دل ندارم داد بزن نا ندارم
                      بودنم با تو حرومه دیگه همه چی تمومه
                             آخ که این لخظه چه شومه
                                     من دلم تنگ میشه تو دلت سنگ میشه
                                            نزار ابن تنگ بلور بشکنه با این غرور 

یک شب کنار شمعی، تا صبح دم نشستم

او گریه کرد می سوخت، من هم زغم شکستم

                                                 در آن شب سیه رو، یادم به چشمت افتاد

                                                 آن مستی نگاهت، بر روی چشمم افتاد

آهسته اشکی آمد، پایین ز دیدگانم

گویی به شعله آمد، شمع درون جانم

                                                 آن قطره اشکم آخر، بر روی شمع لغزید

                                                 خاموش گشت آنگه، دودی به ناز رقصید

از طرح دود آن شمع، در آن سیاهی تار

شعری نوشته می شد، آهسته روی  دیوار

                                                 دل می تپد به سینه، با یاد روی دلدار

    هر جا که هستی یارم  

اونی که میخواستی تو غبارا گم شد    مرغی شد و پشت حصارا گم شد
اسم تو رو رو بال مرغا نوشت    رو کنده سبز درختا نوشت
یه روز که بارون میومد بهش گفت    یه روز دیگه رو موج دریا نوشت
دریا با موجاش اونو از خودش روند    مرغ هوا گم شد و اونو گریوند
اونی که میخواستی تو غبارا گم شد    مرغی شد و پشت حصارا گم شد
باد اومد و تو جنگلا قدم زد    اسم تو رو از همه جا قلم زد
ببین جدایی چه به روزش آورد    چه سرنوشتی که براش رقم زد
اونی که میخواستی تو غبارا گم شد    مرغی شد و پشت حصارا گم شد

جسم من از خاک است و خاک شود روزي

                   اين خط من از دفتر هم پاک شود روزي

                                          هر کس که مرا داند اين خط مرا خواند

                                                               شايد که کند يادم افسرده شود روزي..

داشتم توي خيابان هاي شهر عشق قدم مي زدم گذارم افتاد به قبرستان عشق خيلي تعجب کردم تا چشم کار مي کرد قبر بود . پيش خودم گفتم يعني اين قدر قلب شکسته وجود داره ؟؟ همين طور که مي رفتم متوجه يک دل شدم انگار تازه خاک شده بود . جلو رفتم و ديدم روي سنگ قبر چند تا برگ افتاده کنار قبر نشستم و براش دعا کردم وقتي برگ ها را کنار زدم ديدم .... اون دل همون کسي بو که باعث شده بود دل من خيلي پيش ها بميره

وقتي خداي مهربون بنده هاشو مي آفرينه با قلم نوک طلا ، با جوهري طلا روي پيشونيشون نوشت : قصه خوب سرنوشت

وقتي نوبت ما رسيد قلم نوک طلا شکست از مرغ غم يه پر گرفت با جوهر سياه نوشت :

 قصه تلخ روزگار

تو به شفافي شبنم روي برگا من مثل برگ زردي كه ميفته از درختا
تو مثل طراوت گلاي نرگس روي قلبم من نوشتم بي تو هرگز..!!
بين من و تو فاصله غوغا مي كنه ياد حرفهاي قشنگت منو رها نمي كنه
تو منو گذاشتي رفتي توي روزگار وحشي توي كوچه هاي غربت دنبالم حتي نگشتي
تو مثل ستاره اي که توي شبهاي سياهم مي درخشي و ميشي جون پناهم
تو مثل طراوت گلاي پونه  چرا رفتي از برم اي ديوونه
تو مثل يه تيكه ابري توي آسمون آبي پاک و ساده مثل رویا مثل خوابی
بگو یکبار آره یکبار برمیگردی یا هنوزم بی تفاوت یخ سردی

    قصه گو بگوخدا دعامونو شنید یا نه ؟

                  اون قناری که بالش شکسته بود .پرید یا نه؟

                                                قطره ی شبنمی اشکای اون آهو خانم                

       آخرش از پشت بغض کوچیکش چکید یا نه؟

                                               اون کبوتر که همش دلش می خواس خواب ببینه

                 اون چی شد نفهمیدم که آخرش خواب دید یا نه ؟

                                                   نقاشه آخر واسه نجات اون دختر ناز

      آخرین برگو روی درختشون کشید یا نه ؟

                                                   عاشقی که عمری بود سر دو راهی مونده بود

                              آخرش از یکی از خاطرخواهاش برید یا نه ؟

                                                        باغبون که از غم غنچه ها خوابش نمی برد

            قصه گو وقتی که دی شد آخرش خوابید یا نه ؟

                                            ابری که همش واسه گل و درختا ناز می کرد     

      آخرش تو سرزمین خشکشون بارید یا نه ؟

                                             اونجا که خورشید خانوم سالی یه بار سر نمی زد

      همه دعوتش می کردن آخرش تابید یا نه؟

                                                     دختری که آرزوش بود عروسک داشته باشه

                          مادرش آخر براش عروسکو خرید یا نه ؟

 من خوابم برده و آخراشو یادم نمی یاد         آخر قصه کلاغه به خونش رسید یا نه ؟

  
                 دیشب دوباره دیدمت اما خیال بود

                                                             تو در کنار من بشینی؟..... محال بود

                  هر چه نگاه عاشق من بی نصیب بود

                                                              چشمان مهربان تو پاک و زلال بود

                  پاییز بود و کوچه ای و تک مسافری

                                                               با تو چقدر کوچه ی ما بی مثال بود

                   نشنید لحن عاشق من را نگاه تو

                                                               پرواز چشم های تو محتاج بال بود

                   سیب درخت بی ثمر آرزوی من

                                                                یک عمر مانده بود ولی کال کال بود

                   گفتم کمی بمان به خدا دوست دارمت

                                                                گفتی مجال نیست ولیکن مجال بود

                   یک عمر هر چه سهم تو از من نگاه بود

                                                               سهم من از عبور تو رنج و ملال بود

                چیزی شبیه جام بلور دلی غریب

                                                              حالا شکست وای صدای وصال بود  

                  شب رفت و ماه گم شد و خوابم حرام شد

                                                                 اما نه با خیال تو بودم حلال بود

به عشق گفتم : تا تو رو دارم تنها نيستم من رو تنها گذاشت و رفت .... به احساس گفتم: تا تو رو دارم تنها نيستم من رو تنها گذاشت و رفت .... به وفا گفتم: تا تو رو دارم تنها نيستم اونم من رو تنها گذاشت و رفت.... ولي وقتي به تنهايي گفتم: تا تو رو دارم تنها نيستم ،

 موندو همدمو مونسم شد.

عروسک جون فدات شم تو هم قلبت شکسته
که صد تا شبنم اشک روی چشمات نشسته
منم مثل تو بودم یه روز تنهام گذاشتن
یه دریا اشک حسرت توی چشمام گذاشتن
چه تهمت ها شنیدیم چه تلخی ها چشیدیم
عروسک جون تو می دونی که حسرتو کشیدی
عروسک جون زمونه منو این گوشه انداخت
به جای آزادی برام زندون غم ساخت
بمیره اون کی می خواست مارو گریون ببینه
درهای سینه هامو نو ز غم ویرون ببینه
عروسک جون نگام کن چشام برقی نداره
زمستونه تو قلبم دیگه گرمی نداره
باید اینجا بخشکیم توی گلدون شکسته
نه اینکه باغبون نیست در گلخونه بستست
دلم می خواد یه روزی پر گشایم پرستوی سعادت رو ببینم
نمی خوام بیش از این تو صورت من نشون یأس و وحشت رو ببینه
دلم می خواد یه روزی خارج از غم تبسم روی لبهامون بشینه
شاید اون روز دوباره جون بگیرن نهال آرزوهامون تو سینه ...

خدا نگهدار عزيزم اما نميشه باورم توي چشام نگاه نکن اين لحظه هاي آخرم

آخه چطور دلم بياد چشماتو گریون ببینم

می رم ولی اینو بدون چشم انتظارت می شینم

می رم ولی گریه نکن نذار از عشقت بمیرم

شاید تو اوج بی کسی با عکست آروم بگیرم

دلم ولی بدون یکی خیلی تو رو دوست داره

یکی که از دوری تو سر به بیابون می زاره

خـــــــــــدا نگهــــــــدار عزیــــــــزم !

خدا نگهدار عزیزم دارم می رم از این دیار

اینجا کسی منو نخواست تو هم منو تنها بزار...

اینجا غریب بودم ولی هیچ کی نپرسید از کجاست

مسافرم باید برم گریه نکن خدا نخواست...

من اگه کسی رو داشتم دیگه در به در نبودم

                                       با غمو و غربت و اندوه دیگه همسفر نبودم

اگه زخم نخورده بودم تو رو باور نمی کردم

                                       توی این حصار غربت با غمت سر نمی کردم

کولی شاهزاده بودم پشت گریه صدات کردم

                                            از پس آینه اشک تا همیشه نگات کردم

درد عشق معنای مرگه مصلخ پائیز و برگه

                                           قصه عشق و حقیقت قصه گل و تگرگه

آخه دردم درد تو بود درد دور از من و ما بود

                                        شکل تنهایی و غربت سر نوشت آدما بود

با چشمات دنیا رو دیدم حتی من فردا رو دیدم

                                      توی قلب قطره بودم با تو من دریا رو دیدم.

دریــــــــــــــا رو دیــــــــــــــدم ...

 ای آسمان چرا امشب دلم گرفته

  قسـم ای نازنین تــا زنــده هستــم ، تــو رامن دوست دارم می پرستم***

داشتم توي خيابان هاي شهر عشق قدم مي زدم گذارم افتاد به قبرستان عشق خيلي تعجب کردم تا چشم کار مي کرد قبر بود . پيش خودم گفتم يعني اين قدر قلب شکسته وجود داره ؟؟ همين طور که مي رفتم متوجه يک دل شدم انگار تازه خاک شده بود . جلو رفتم و ديدم روي سنگ قبر چند تا برگ افتاده کنار قبر نشستم و براش دعا کردم وقتي برگ ها را کنار زدم ديدم .... اون دل همون کسي بود که باعث شده بود دل من خيلي پيش ها بميره ...