من دلم دریا می خواد موج و ساحل و غروب

من دلم آتیش می خواد داغ تر از تن جنوب

من دلم رویا می خواد من دلم قصری سفید

بایه دشت گلای سرخ جوی آب کنار بید

من دلم تو رو می خواد ماه و خورشید توی دست

وقتی که شبنم عشق رو تن گلا نشست

من دلم نفس می خواد تازه باشه و عمیق

من دلم تو رو می خواد نیستی اما ای دریغ

من دلم هر چی بخواد جای تو خالیه باز

تو که باشی عزیز م ندارم دیگه نیاز

نه به قصر و نه به گل نه به خورشید و خیال

من دلم تو رو می خواد ای تو رویای محال

                 رو پشـت بـــــوم خونه ها اسمتو فریاد بزنم؟

                           اجازه هست كه قلـبمو برات چراغونی كنم؟

    پیش نگاه عاشقت،چشـــــمامو قربونی كنم؟

                         اجازه میدی تا ابـد سر بزارم رو شونه هات؟

                                                   روزی هزار و صـد دفه بگم كه میمیرم برات؟

اجازه میدی كه بـگم حرف ترانه هام تویی؟

                دلیل زنده بودنـــــم ، درد بهانه هام تویی؟

                          اجـــازه هست تا تـه مـرگ منتظر تو بشینم؟

      تو رویاهــای صورتیم، خودم رو با تو ببینم؟

                        اجازه هست جار بزنم بگم چقد دوست دارم؟

                                                   بگم می خـــوام بخاطرت سر به بیابون بزارم؟

 اجازه میدی قـصه هام با عشق تو جون بگیره؟

             چشمای عاشقـــم واست روزی هزار بار بمیره

                    اجازه میدی عشقـــمو همش بهت نشون بدم؟

 پیش زمین و آسمــون واسه تو دس تكون بدم؟

            اجازه میدی كه فقــــــط تو دنیا با تو بمونم؟

                   هر چی كه عاشقانه بــــود به خاطر تو بخونم؟

 اجازه هست پناه من گــــــرمی آغوشت بشه؟

           هر اسمی جز اسم خودم ،دیـگه فراموشت بشه؟

                   اجازه هست ؟ بگو كه هست ، من همشو دارم میگم

 با تو به آسمون میرم ،با تـــــــــــــو یه آدم دیگم

          اجازه میدی كه بگم ،من مال تـــــــو،تو مال من؟

                 من از تو خواهش می كنم كه زیر وعـــده هات نزن

اجـــــــازه تـــو دست تـــو ،اجازه من دست تـو خنده من خنـــــــده تو ،شكست من شكست تـو

دیروز به یاد تو و آن عشق دل انگیز

بر پیکر خود پیرهن سبز نمودم

در اینه بر صورت خود خیره شدم باز

بند از سر گیسویم آهسته گشودم

عطر آوردم بر سر و بر سینه فشاندم

چشمانم را ناز کنان سرمه کشاندم

افشان کردم زلفم را بر سر شانه

در کنج لبم خالی آهسته نشاندم

گفتم به خود آنگاه صد افسوس که او نیست

تا مات شود زین همه افسونگری و ناز

چون پیرهن سبز ببیند به تن من

با خنده بگوید که چه زیبا شده ای باز

او نیست که در مردمک چشم سیاهم

تا خیره شود عکس رخ خویش ببیند

این گیسوی افشان به چه کار ایدم امشب

کو پنجه او تا که در آن خانه گزیند

او نیست که بوید چو در آغوش من افتد

دیوانه صفت عطر دلآویز تنم را 

 ای اینه مردم من از حسرت و افسوس

او نیز که بر سینه فشارد بدنم را 

 من خیره به اینه و او گوش به من داشت

گفتم که چه سان حل کنی این مشکل ما را

بشکست و فغان کرد که از شرح غم خویش

ای زن چه بگویم که شکستی دل ما را

 امروز ۱۸ شهریور روز تولدمه  خدارو شکر می کنم از این همه نعمتهای فراوانی که به ما داده و از اینکه بازم در کنار خانوادم هستم این دنیا هیچ چیزیش معلوم نیست شاید الان که دارم این متنو می نویسم فرداش نباشم . بعضی وقتا با کسایی آشنا میشی که خیلی دوستشون داری ولی روزی میرسه همون کسی که خیلی دوسش داری پشتتو خالی میکنه درست روزی که پر از مشکل و سختی هستی اینجاست که خنجر میخوره به قلب و ریشت . در واقع دنیا بد نیست ما آدمهاییم که بدیم

برای همه شما دوستان گلم آروزی خوشبختی و سلامتی دارم .

به امید دیدار دوباره ...

سلام بهونه قشنگ من برای زندگی كاش كه تو پيدات نميشد ،جواب نامه مو بدی

اصلا چرا من پرسيدم،چه ميكنی باسرنوشت؟

اصلا چی شد كه دست تو،جواب نامه مو نوشت؟

بگو چرا تو اولش گفتی سلام رنگين كمون

ميون راه اما شدي،با دل من نامهربون

چادر شب لطيفتو از روت شبا پس نزنی

اين حرفا كه به من زدی ديگه به هيچكس نزنی

گفتی چرا نامه من دست تموم عاشقاس

اون كه ميگفت عاشقتره،جواب بده حالا كجاس؟

گفته بودی درد كشيدن كه كاره هرروزت بوده

حرفای خوب چرا عزيزم مال ديروزت بوده

راستی خودت يادت مياد،حرفای اولين نوار

اگه داری نمونشو،يه بار واسه خودت بزار

گفته بودی كه سرفه هام مال هوای دوريه

يه وقتاهم سرفه مال نزديكيه،اينجوريه

گفتی دلت كه ميگيره،ميری كنار آسمون

ايندفعه رفتی خوب ببين،گم شده باز ستارمون

گفتی نميتونی منو،دست خدامون بسپری

راس بگو،تعارف نداريم،هنوز يكم دوسم داري؟

بهتره كه نامه من،هميشه بی جواب باشه

بذار هميشه اون همون،شعر توی كتاب باشه

گفته بودی سالی يه بار،دلم بهت سرميزنه

چيكار كنم دلت داره يه جا ديگه،پر ميزنه

به من نگو دل خودت هميشه يه جای ديگه س

حرفا و شعرای توام،مال يه رسوای ديگه س

اين نامه رو نوشت دلم واسه كسی كه نمياد

واسه كسی كه ميخوامش،اون اما منو نميخواد

انگار جواب نامه مم ،حالا درست دراومده

نشونه گيريتم درست،به وسط هدف زده

گفتی كه واژهها چقدر،پيش نگاه تو كمن

حرفهای تو يه مدته،سردو،عجيبو،مبهمن

گفتی سفارش نكنم،منظور جواب نامته

حقيقتو اگه بخواي،نامه تو،تو نوبته

بيشتر وقتا زندگيمو،ميگيرن درد و غما

بقيه شو هم ميزارم،واسه جواب آدما

دلم واست شور ميزنه،اينبار فقط واسه خودت

دلم ميخواس جواب بدم،نامه تو،تا تولدت

اما نشد بذار پای بارونی بودن هوا

قبوله تقصير منه،اما بهم نگو چرا

نامه اول تورو،گذاشتمش تو قاب خيس

اگه هنوز همونجوري،واسم يه چيزی بنويس

شمدونيمون اما هنوز،همونقدر دلواپسه

چه جور بگم،ميترسه كه به آرزوهاش نرسه

من به اينا كار ندارم،تو ميدونی با شمدونی

من ازتو چيزی نميخوام،جز همونا كه ميدونی

گفته بوديم كه ناممون،شايد بشه صدتا كتاب

بهتره اين جور نامه ها ،هميشه باشه بی جواب

فكر نكنی معنی حرفام،مال ناسپاسيه

ممنون جوابمو دادي،اين مال بی حواسيه

باز مث نامه اولي،می سپرمت دست خدا

نامت ولی سر بوده از،تموم حرفو نامه ها

سعی كن جواب نامه هيچكسی رو ديگه ندی

منم ميرم سراغ اون،ديوونه هميشگی

دوست دارم از من نرنج،حرف منو به دل نگير

ببخش كه واسه جواب،يكی دو ماهی شده دير

برعكس نامه اولي،روز دوازده بهارهرجايی از حال خودت بهارو بيخبر نذار

هرچه کردم نشدم از تو جدا ، بدتر شد

گفته بودم بزنم قيد تو را ، بدتر شد

مثلا خواستم اين بار موقر باشم

و به جاي "تو" بگويم که "شما"، بدتر شد

آسمان وقت قرار من و تو ابري بود

تازه، با رفتن تو وضع هوا بدتر شد

چاره دارو و دوا نيست که حال بد من

بي تو با خوردن دارو و دوا بدتر شد

گفته بودي نزنم حرف دلم را به کسي

زده ام حرف دلم را به خدا، بدتر شد

روي فرش دل من جوهري از عشق تو ريخت

آمدم پاک کنم عشق تو را ، بدتر شد...

روزی دوباره به سراغم خواهی امد . ولی می دانم که شادابی ات را در پس جاده های جوانی گم کرده ای . ولی باز هم پذیرایت خواهم بود . اگر چه فانوس قلبم سوسو می زند و تکه های شکسته قلبم که تو سالها پیش با بی رحمی آن را شکسته ای با یک اشاره از هم خواهد پاشید . ولی باز هم پذیرایت خواهم بود . پس از آمدنت ، در زلال چشمانت خیره خواهم شد

و به تو خواهم گفت : که سالهای زیادی را به انتظارت نشسته ام .

شبی تاریک و پر از سکوت در اتاقم تنهاتر از همیشه... ناامید از فردایی روشن...

بازم نقش چشمات در خیالم... تنها جایی که با همه بی قراریهام احساس آرامش میکنم...

خاطرات با تو بودن در حال رفت وآمد در ذهنم هستن... هنوز چشم به راهتم دیونه...

آخه چرا این نفسام تلخه واسم؟ ای کاش زودتر از موعود مقررم فرشته مرگ مرا به کام خویش می گرفت و این روح خسته را به آسمونا میبرد...

هر جا که باشه دیگه بدتر از این جا که نیست... شاید این جوری یک بار بمیرم...

ولی الان همه لحظاتم شده مردن و زنده شدن...

بذار حداقل یک کم از قصه عشقمون بگم تا شاید خوابم ببره...

 یکی بود یکی نبود غیر خدا هیچکی نبود یکی عاشقی بود که یک معبودی داشت... عاشقه دل خوش به وجود معبودش بود و پرستش اون بالاترین عبادتش بود... نمیدونست که یک روز الهه اش میره دنبال سرنوشتش و اونو تنها میزاره... و هیچی جز یادش براش یادگاری نمیزاره... نشنیدم چی گفتی: یک کم تندتر بگو: چی! روزهای شاد هم داشتیم! خوبه! ولی میدونی چیه: این حرفتم باور میکنم آره روزهای شاد هم داشتیم

ولی این قدر روزای غمگین داشتیم که شادیهای کوچیکمون لا به لای دریای غمها گم شدن...

باورندارم که تو از پیش من رفته ای

کلمات هرگزقادر نخواهند بود تا ازاحساس من نسبت به تو سخن گویند

وکلمات هرگزنمی توانند از حال من در فراغ تو بنویسند

باور ندارم که تو با من نیستی

در بی تو بودن دل بیقرارم با واژه اشک و اندوه گره خورده است

مرا ببین...

ببین که چگونه زیر سنگ قبر جدایی و دوری فراغ تو ;همه وجودم شکسته است

خدایا: چگونه ساختن با این اندوه جاودانه را به من بیاموز

چگونه سوختن را نیک میدانم...

دیدی آخرش نموندی منو تا جنون کشوندی 

دلی که دادم به دستت آخرش زدی شکوندی

آخراش خوب شده بودی تیتر نامه هامو خوندی

اما چون خوندی و رفتی دلمو بیشتر سوزوندی

سلام ای بی وفا ،‌ ای بی ترحم سلام ای خنجر حرفای مردم

 سلام ای آشنا با رنگ خونم سلام ای دشمن زیبای جونم

بازم نامه می دم با سطر قرمز  آخه این بار شده من با تو هرگز

 نمی خوام حالتو حتی بدونم  تعجب می کنی آره همونم

 همونی که زمونی قلبشو باخت  همون که از تو یک بت ،‌ یک خدا ساخت

 همونی که برات هر لحظه می مرد  که ذکر نامتو بی جون نمی برد

همونم که می گفتم نازنینم بمیرم اما اشکاتو نبینم

 همون که دست تو ،‌ مهر لباش بود  اگه زانو نمی زد غم باهاش بود

حالا آروم نشستم روی زانوم  ولی دیگه گذشت اون حرفا ،‌ خانوم

 تعجب می کنی آره عجیبه  می خوام دور شم ازت خیلی غریبه

 خیال کردی همیشه زیر پاتم ؟ با این نامردیات بازم باهاتم ؟

 برات کافی نبود حتی جوونیم  تموم شد آره گم شد مهربونیم

 دیگه هر چی کشیدم بسه پسر نمی بینیم همو این خوبه ،‌ بهتره

 دیگه بسه برام هر چی کشیدم  فریبی بود که من از تو ندیدم ؟

 دروغی هست نگفته مونده باشه ؟ کسی هست تو خیال تو نباشه ؟

عجب حتی دریغ از یک محبت دریغ از یک سر سوزن صداقت

 دریغ از یک نگاه عاشقونه  دریغ از یک سلام بی بهونه

نه نفرینت چرا ، این رسم ما نیست  اگر چه این چیزا درد شما نیست

گل بیتا چرا اخمات توهم شد؟ چیه توهین به ذات محترم شد ؟

 دیگه کوتاه کنم با یک خدافظ  که عشق ما رسید به سد هرگز